Ekstrawertyk – kto to jest i jakie ma cechy?

Ekstrawertyk to osoba, która czerpie energię z kontaktu z ludźmi i z aktywności w otoczeniu: lubi rozmawiać, działać w grupie i szybko reaguje na bodźce. Ekstrawersja nie oznacza jednak, że ktoś jest głośny czy powierzchowny – to po prostu jedna z podstawowych cech osobowości, która mówi, skąd czerpiesz energię i ile stymulacji potrzebujesz.

Poniżej wyjaśniam, skąd wzięło się to pojęcie, po czym rozpoznać ekstrawertyka, jakie są mocne strony i pułapki tej cechy oraz jak ekstrawertykowi pracuje się z introwertykami.

W skrócie

Ekstrawertyk ładuje baterie w kontakcie z ludźmi i w działaniu, a długa samotność go męczy. Typowe cechy to towarzyskość, energia, myślenie na głos, szybkie podejmowanie działań i potrzeba różnorodności. Ekstrawersja to kontinuum, a nie szufladka – większość ludzi ma umiarkowany poziom tej cechy (tzw. ambiwertycy). Mocne strony ekstrawertyka to łatwość nawiązywania relacji i energia do działania, a pułapki to przerywanie innym, działanie przed przemyśleniem i niedocenianie cichszych osób w zespole.

Kim jest ekstrawertyk? Definicja

Pojęcia ekstrawersji i introwersji wprowadził do psychologii Carl Gustav Jung w książce „Typy psychologiczne” (1921). Opisywał ekstrawertyka jako osobę, której uwaga i energia są skierowane na świat zewnętrzny – ludzi, wydarzenia, działanie – a introwertyka jako osobę skierowaną bardziej do wewnątrz, na myśli i przeżycia.

Współczesna psychologia traktuje ekstrawersję jako jeden z pięciu wymiarów osobowości w modelu Wielkiej Piątki (obok neurotyczności, otwartości na doświadczenia, ugodowości i sumienności). To ważne z dwóch powodów:

• ekstrawersja jest skalą, a nie typem – można mieć jej więcej lub mniej, a większość ludzi plasuje się gdzieś pośrodku,
• nie jest oceną – ani ekstrawersja, ani introwersja nie jest „lepsza”; każda daje inne mocne strony.

Więcej o różnych sposobach opisywania osobowości przeczytasz we wpisie o typach osobowości.

Cechy ekstrawertyka – po czym go rozpoznać?

• Energia z kontaktu z ludźmi – po spotkaniu ze znajomymi czuje się naładowany, a nie zmęczony.
• Myślenie na głos – często dochodzi do wniosków w trakcie mówienia; burza mózgów to jego naturalne środowisko.
• Łatwość nawiązywania kontaktów – zagaduje nowe osoby, szybko przechodzi na „Ty”.
• Szybkie tempo – najpierw działa, potem analizuje; lubi, gdy dużo się dzieje.
• Potrzeba różnorodności i bodźców – rutyna i długa praca w pojedynkę szybko go nudzą.
• Ekspresyjność – łatwo okazuje emocje, entuzjazm widać po nim od razu.
• Szeroka sieć znajomych – ma wielu znajomych z różnych środowisk.

Żadna z tych cech nie przesądza o niczym sama w sobie. Ekstrawertyk może być nieśmiały w nowej sytuacji, a introwertyk – świetnym mówcą. Różnica dotyczy przede wszystkim tego, co daje energię, a co ją zabiera.

Ekstrawertyk, introwertyk, ambiwertyk – porównanie

Szerzej o drugim biegunie piszę we wpisie introwertyk – kto to i jakie ma cechy. Ciekawy wniosek o ambiwertykach przyniosło badanie Adama Granta z 2013 roku: wśród sprzedawców w call center najlepsze wyniki sprzedażowe osiągały osoby o umiarkowanym poziomie ekstrawersji, a nie najbardziej ekstrawertyczne.

Mocne strony i pułapki ekstrawersji

Mocne strony

• łatwość budowania relacji i sieci kontaktów,
• energia, która „zaraża” innych i ożywia zespół,
• odwaga w zabieraniu głosu i inicjowaniu działań,
• swoboda w wystąpieniach, negocjacjach i rozmowach z klientami.

Pułapki

• przerywanie innym i dominowanie w rozmowie,
• działanie przed przemyśleniem – decyzje podejmowane zbyt szybko,
• trudność z pracą wymagającą długiego skupienia w ciszy,
• niedocenianie cichszych osób, które mają dobre pomysły, ale ich nie „sprzedają”,
• uzależnienie dobrego samopoczucia od bodźców i towarzystwa.

Rozwój dla ekstrawertyka często oznacza naukę słuchania i zatrzymania się przed reakcją. Pomocne są tu aktywne słuchanie i regularna refleksja, np. krótkie notatki po ważnych rozmowach.

Ekstrawertyk w pracy i jako szef

Ekstrawertycy często dobrze odnajdują się w rolach z dużą liczbą kontaktów: sprzedaży, obsłudze klienta, PR, szkoleniach, zarządzaniu ludźmi. Nie oznacza to, że tylko oni mogą być dobrymi menedżerami – skuteczność szefa zależy od umiejętności, a nie od jednej cechy osobowości.

Jeśli jesteś ekstrawertycznym szefem, zwróć uwagę na trzy rzeczy:

1. Zostaw przestrzeń innym – na spotkaniu zadaj pytanie i odczekaj, zanim sam odpowiesz. Introwertycy potrzebują chwili na zebranie myśli.
2. Dawaj czas na przygotowanie – wysyłaj temat spotkania wcześniej, żeby wszyscy mogli przyjść z przemyśleniami.
3. Nie myl głośności z zaangażowaniem – najciszej mówiąca osoba w zespole może być najbardziej zaangażowana.

Przykładowa sytuacja: kierownik zespołu, wyraźny ekstrawertyk, prowadzi cotygodniowe burze mózgów. Pomysły zgłaszają zawsze te same trzy osoby. Kierownik wprowadza zmianę: pięć minut indywidualnego zapisywania pomysłów przed dyskusją. Na kolejnym spotkaniu najlepsze rozwiązanie przynosi osoba, która wcześniej prawie się nie odzywała.

Różnice w tempie i sposobie komunikacji dobrze opisuje też model DISC – zachowania typowe dla ekstrawertyków (szybkie tempo, otwarte wyrażanie siebie) najczęściej widać w stylach D – Dominującym i I – Inicjatywnym. Jeśli chcesz poznać swój styl, sprawdź test DISC z omówieniem.

Ekstrawertyk w relacjach – jak dogadać się z introwertykiem?

Pary i przyjaźnie ekstrawertyka z introwertykiem są bardzo częste i mogą świetnie się uzupełniać. Najczęstsze źródło napięć to różne potrzeby: jedna osoba chce wyjść do ludzi, druga potrzebuje wieczoru w ciszy.

• Umówcie się wprost, ile wspólnych wyjść, a ile spokojnych wieczorów w tygodniu jest dla Was w porządku.
• Nie traktujcie potrzeby wyciszenia lub towarzystwa jako odrzucenia – to po prostu sposób na regenerację.
• Na imprezach ustalcie wcześniej, jak długo zostajecie albo że możecie wracać osobno.

Jeśli chcesz lepiej zrozumieć siebie, swoje reakcje i relacje z innymi, zacznij od wpisu jak lepiej poznać siebie. Indywidualnie możesz nad tym popracować na sesjach life coachingu online, a na początek zapraszam na bezpłatną konsultację.